چگونگی برساخت گفتمان فمینیستی در ایران (1389-1370) | ||
| فصلنامه علوم اجتماعی | ||
| مقاله 6، دوره 27، شماره 90، پاییز 1399، صفحه 195-230 اصل مقاله (989.32 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjss.2021.59741.2370 | ||
| نویسندگان | ||
| سیده مرجان طباطبایی* 1؛ فاروق امین مظفری2؛ محمد عباس زاده3؛ صمد صباغ4 | ||
| 1دانشجوی دکتری جامعه شناسی دانشگاه تبریز. تبریز. ایران | ||
| 2استادیار جامعه شناسی دانشگاه تبریز. تبریز. ایران | ||
| 3استاد جامعه شناسی دانشگاه تبریز. تبریز. ایران | ||
| 4استادیار جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، تبریز، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف این پژوهش مطالعه گفتمان فمینیستی در ایران معاصر است. بر این اساس، با انتخاب دو مجله "زنان" و "مدرسه فمینیستی" و تحلیل آنها در کنار هم، جریان غالب فمینیسم را در بازه زمانی 70 تا 89 موردبررسی قرار دادهایم و با بهکارگیری روش تحلیل گفتمان لاکلو و موف، تلاش شد، علاوه بر تحرک گفتمان فمینیستی، مرزبندی و غیریتسازی میان آن با گفتمان هژمونیک حاکم، محلهای نزاع میان این دو گفتمان، دالهای شناور و چگونگی برجستهسازی و حاشیهرانی این گفتمان مورد شناسایی قرار گیرد. نتایج نشان میدهد که شاکله اصلی گفتمان فمینیسم شامل پنج نقطه گسست است که در هر یک از این نقاط گسست ما شاهد مفصلبندی جدیدی حول دالهای مرکزی؛ مشارکت اقتصادی زنان، نواندیشی دینی، حقوق بشر، دینداری سکولار و اتئلاف بین جنبشی هستیم. در اغلب دوران تخاصم اصلی گفتمان فمینیسم با گفتمان عمومیتیافته بر سر قوانین نابرابر جنسیتی است. این مسأله در پی فهم جدید و متفاوت گفتمان فمینیسم از زنانگی نسبت به گفتمان هژمونیک شکل گرفت. تخاصم دو گفتمان فوق، در آخرین دوره تا جایی پیش رفت که منجر به حرکت گفتمان فمینیسم از یک گفتمان دموکراتیک به سمت یک گفتمان پوپولار شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فمینسیم؛ تحلیل گفتمان؛ دال شناور؛ فضای تخاصم؛ هژمونی؛ ساختارشکنی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,375 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 747 |
||