دانشگاه علامه طباطبایی

  اخبار و اعلانات

 آمار

تعداد نشریات62
تعداد شماره‌ها2,238
تعداد مقالات18,396
تعداد مشاهده مقاله56,309,114
تعداد دریافت فایل اصل مقاله29,137,806
جعفری, طاهره, بهرامی پور اصفهانی, منصوره. (1400). اثربخشی درمان تعاملی بر استرس والدگری، خودتنظیمی هیجانی و پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی. سامانه مدیریت نشریات علمی, 11(43), 237-267. doi: 10.22054/jpe.2021.52067.2162
طاهره جعفری; منصوره بهرامی پور اصفهانی. "اثربخشی درمان تعاملی بر استرس والدگری، خودتنظیمی هیجانی و پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی". سامانه مدیریت نشریات علمی, 11, 43, 1400, 237-267. doi: 10.22054/jpe.2021.52067.2162
جعفری, طاهره, بهرامی پور اصفهانی, منصوره. (1400). 'اثربخشی درمان تعاملی بر استرس والدگری، خودتنظیمی هیجانی و پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی', سامانه مدیریت نشریات علمی, 11(43), pp. 237-267. doi: 10.22054/jpe.2021.52067.2162
جعفری, طاهره, بهرامی پور اصفهانی, منصوره. اثربخشی درمان تعاملی بر استرس والدگری، خودتنظیمی هیجانی و پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی. سامانه مدیریت نشریات علمی, 1400; 11(43): 237-267. doi: 10.22054/jpe.2021.52067.2162

اثربخشی درمان تعاملی بر استرس والدگری، خودتنظیمی هیجانی و پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی

روانشناسی افراد استثنایی
مقاله 9، دوره 11، شماره 43، مهر 1400، صفحه 237-267    اصل مقاله (1.14 M)
نوع مقاله: مقاله پژوهشی
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/jpe.2021.52067.2162
نویسندگان
طاهره جعفری1؛ منصوره بهرامی پور اصفهانی* 2
1گروه آموزش روانشناسی بالینی، دانشکده ی علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
چکیده
هدف: این پژوهش به‌منظور بررسی اثربخشی درمان تعاملی (والدـ کودک) بر استرس والدگری، خودتنظیمی هیجانی و پرخاشگری کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی انجام شد. روش‌شناسی: این پژوهش نیمه آزمایشی و‌ با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون وگروه کنترل بود. نمونه شامل 60 نفر از کودکان 5 تا 7 ساله مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده همراه با و‌ بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی بود که به شکل تصادفی انتخاب و در دوگروه کنترل و دوگروه آزمایش گمارش شدند. برنامه درمان تعاملی والد-کودک برای دوگروه آزمایش اجرا شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه علائم مرضی کودک، پرخاشگری شهیم، استرس والدینی آبیدین و خودتنظیمی هیجانی محقق ساخته جمع‌آوری شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل کواریانس چندمتغیری نشان داد که درمان تعاملی تنها بر استرس والدگری و خودتنظیمی هیجانی گروه‌های کودکان 7-5 ساله مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده همراه با اختلال نقص توجه/ بیش فعالی و‌ بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی مؤثر بود. همچنین این روش درمانی بر استرس والدگری و خودتنظیمی هیجانی کودکان 7- 5 ساله مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده همراه با اختلال نقص توجه/ بیش فعالی مؤثرتر از گروه بدون اختلال نقص توجه/ بیش فعالی بود. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش این روش درمانی به‌عنوان یک مداخله مؤثر در مشکلات هیجانی و جانبی کودکان مبتلا به اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده با و بدون اختلال نقص توجه/ بیش‌فعالی می‌تواند موردتوجه قرار گیرد.
کلیدواژه‌ها
اختلال آمیختگی اجتماعی بازداری نشده؛ استرس والدگری؛ خودنتظیمی هیجانی؛ پرخاشگری؛ والد ـ کودک
مراجع
منابع

امان الهی، عباس. شادفر، افروز و اصلانی، خالد(1396). « اثربخشی رابطه درمانی والد-کودک بر استرس والدگری مادران و پذیرش        

         والدینی کودکان دبستانی». فصلنامه خانواده و پژوهش. 41: 120-103.

انجمن روانشناسی آمریکا (2013). پنجمین ویرایش راهنمای تشخیص و آماری اختلال های روانی. ترجمه ی هامایاک آوادیس یانس،    

        حسن هاشمی میناباد وداوود عرب قهستانی(1395). تهران: انتشارات رشد.

انجمن روانشناسی آمریکا (2013). پنجمین ویرایش راهنمای تشخیص و آماری اختلال های روانی. ترجمه ی یحیی سیدمحمدی

        (1393). تهران: نشر روان.

پیرنیا، بیژن. سلیمانی، علی. پیرنیا، کامبیز (1395). « مشکلات رفتاری و درمانهای روان شناختی، اثربخشی درمان تعاملی والد- کودک بر

         پرخاشگری کودکان، یک کارآزمایی کنترل شده تصادفی مقدماتی». فصلنامه مطالعات روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبائی.         

         7 (27) : 69-47. 

ستیر، ویرجینیا (1971). آدم سازی در روانشناسی خانواده. ترجمه بهروز بیرشک(1388). تهران : انتشارات رشد.

شهیم، سیما ( 1386). « پرخاشگری رابطه ای در کودکان پـیش دبستانی». مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران .13(3) :271 -264.  

شیرزادی، پرستو. فرامرزی، سالار. قاسمی، مسلم و شفیعی، میثم (1393). «بررسی روایی و اعتبار فرم کوتاه شاخص استرس فرزندپروری

         (PSI-SF) ». مجله ی رویش روان شناسی. 3 (9) : 91-110.        

صابری، جواد. بهرامی پور، منصوره. قمرانی، امیر و یارمحمدیان، احمد (1391). « اثربخشی برنامه گروهی فرزندپروری مثبت بر کاهش

        استرس والدگری مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم». دانش وپژوهش در روانشناسی کاربردی. 15(2) : 77- 69.

عزیزی، آرمان. فاتحی زاده، مریم. احمدی، احمد. جزایری، رضوان(1397). « تأثیر درمان رابطۀ والد- فرزند بر تنیدگی و توانمندی والدین

        فرزند دارای دچار اختلال کاستی توجه/ فزون کنشی». دوفصلنامه ی مشاوره وروان درمانی خانواده. 8 (1) : 27-46.

قوی میدانی، مریم(1397). « اثربخشی مداخله بازی درمانی مبتنی بر والد- کودک بر پرخاشگری واکنشی کودکان پیش دبستانی».   

        یازدهمین کنفرانس روانشناسی وعلوم اجتماعی. تهران. 11 تیرماه 97.

کاپلان، هارولد و سادوک، بنجامین(2007). خلاصه ی روانپزشکی. ترجمه ی فرزین رضاعی(1392). تهران: انتشارات ارجمند.

کاوه، منیژه. علیزاده، حمید. دلاور، علی و برجعلی، احمد(1390).« تدوین برنامه افزایش تاب­آوری در برابر استرس و تأثیر آموزش آن بر   

        مؤلفه­های کیفیت زندگی والدین دارای کودک کم‌توان ذهنی خفیف». فصلنامه ایرانی کودکان استثنایی، 11(2) :140-119.   

محمودی، مریم. برجعلی، احمد. علیزاده، حمید. غباری بناب، باقر. اختیاری، حامد و اکبری زردخانه، سعید(1395). «تنظیم هیجان در

        کودکان با اختلال یادگیری و کودکان عادی. فصلنامه علمی – پژوهشی پژوهش در یادگیری آموزشگاهی و مجازی». 4 (13): 69-

        84 .

مک نیل، چریل بادیفورد و همبری کیگین، تونی (1999). درمان مبتنی بر تعامل والد- کودک (PCIT). ترجمه ی بدرالدین نجمی و

        نازیتا جانقربان .1395. تهران: انتشارات ارجمند.

 

Abidin, R. (1995). Manual for the parenting stress index. Odessa, FL: Psychological Assessment

         Resources.

American Academy of Child and Adolescent Psychiatry. Facts for families: Attachment

         Disorders. (2014). 85, 1-3. Version published: 2014 January10. from IDEAL database site http://

         www.aacap.org/.

Barlow, J., Coren, E., Stewart‐Brown, S. (2003). Parent‐training programmes for improving maternal  

         psychosocial health. Cochrane Database of Systematic Reviews. 1(4),

         doi:10.1002/14651858.CD002020.pub2.

Bjørseth, Å., Wichstrøm, L. (2016). Effectiveness of parent-child interaction therapy (PCIT) in the

         treatment of young children’s behavior problems. A randomized controlled study. 11(9). 1-19.  

         doi: 10.1371/journal.pone.0159845.

Cole, P.M., Dennis, T.A., Smith-Simon, K.E., Cohen, L.H. (2009). Preschoolers’

          emotion regulation strategy understanding: Relations with emotion socialization

          and child selfregulation. Social Development. 18(2), 324-352.

Deater-Deckard, K., Scarr, S. (1996). Parenting stress among dual-earner mothers and

          fathers: are there gender differences? Journal of Family Psychology.10(1), 45-59.

Dickmann, CR., Allen, B. (2017). Parent–child interaction therapy for the treatment of disinhibited

          social engagement disorder: A case report. Evidence-Based Practice in Child and Adolescent 

          Mental Health. 2(1), 19-29.

Foley, Y.C., Higdon, L., White, J.F. (2006). A qualitative study of filial therapy: Parents' voices.

          International Journal of Play Therapy. 15(1), 37.

Glover, G.J.,  & Landreth, G.L. (2000). Filial therapy with Native Americans on the Flathead

          Reservation. International Journal of Play Therapy. 9(2), 57-80.

Goldstein, S., Goldstein, M., Jones, C.B., Braswell, L., Sheridan, S. (1998). Managing ADHD

          in Children: A Guide for practitioners use. New york: John wiley & sons, Inc.

Hahlweg, K., Heinrichs, N., Kuschel, A., Bertram, H., Naumann S. (2010). Long-term outcome of a

          randomized controlled universal prevention trial through a positive parenting program: is it

           worth the effort? Child and adolescent psychiatry and mental health. 2010;4(1), 1-14.

Humphreys, K., Charles, N., Charles, Z., Nathan, F. (2017). Signs of reactive attachment

           disorder and disinhibited social engagement disorder at age 12 years: Effects of

           institutional care history and high-quality foster care. Development and

           Psychopathology. 29, 675–684 .

Kinsworthy, S., & Garza, Y. (2010).Filial therapy with victims of family violence: A

          phenomenological study. Journal of family violence. 25(4), 423-429.

Landreth, G.L., & Lobaugh, A. (1998). Filial therapy with incarcerated fathers: Effects
           on parental acceptance of child, parental stress, and child adjustment. Journal of 
           Counseling & Development. 76(2), 157-165.

Lee, M.K., & Landreth, G. L. (2003). Filial therapy with immigrant Korean parents in
            the United States. International Journal of Play Therapy. 12(2), 67-88.

Liu, J. (2011). Early health risk factors for violence: Conceptualization, evidence, and implications.

            Aggression and violent behavior. 16(1), 63-73.

Mirza, K.h., Mwimba, G., Pritchett, R., Davidson, C. (2016). Association between reactive a

            attachment disorder/disinhibited social engagement disorder and emerging personality

            disorder: a feasibility study. The Scientific World Journal. 2(4), 1-8.

Minnis, H.(2018). What happens to disinhibited social engagement disorder over time? Journal

            of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry. 57(5), 304-305. 

Montiel, C.N., Pena, J., Espina, G.M., Ferrer-Hernandez, M., López-Rubio, A., Puertas-Sánchez,              

           S., Cardozo-Durán, J.J. ‌(2002). A pilot study of methylphenidate and parent training in the

           treatment of children with attention- deficit hiperactivity disorder. Revista de neurologia.

           35(3), 201-205.

Pirnia, B., Najafi, E., Lashkari, A., Saber Majidi, G. (2017). Evaluation of parent-child

            interaction therapy on anexiety level in pre-elementary school children: A randomized

            controlled trial. Practice in Clinical Psychology. 5(3), 167-176.        

Underwood, M.K., Beron, K.J., Galperin, M.B., Gentsch, J.K., Risser, S.D. (2008). Family correlates

            of children’s social and physical aggression with peers: Negative interparental conflict

            strategies and parenting styles. International J Behav Dev. 32: 549-562.

Wells, K.C., Epstein, J.N., Hinshaw, S.P., Conners, C.K., Klaric, J., Abikoff, H.B., Abramowitz, A.,

            Arnold, L. E., Elliott, G., Greenhill, L. L., Hechtman, L., Hoza, B., Jensen, P. S., March, J. S.,

            Pelham,W., Pfiffner, L., Severe, J., Swanson, J. M., Vitiello, B., & Wigal, T.  (2000). Parenting

            and family stress treatment outcomes in attention deficit hyperactivity disorder (ADHD): An

            empirical analysis in the MTA study. Journal of abnormal child psychology. 28(6), 543-53. 

Xu, Y., Farver, J. A. M., Zhang, Z. (2009). Temperament, harsh and indulgent parenting, and Chinese

            childrens proactive and reactive aggression. Child Development. 80(1), 244-258.

 

 

آمار
تعداد مشاهده مقاله: 1,240
تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 953


سامانه مدیریت نشریات علمی. طراحی و پیاده سازی از سیناوب
login