جامعه شناسی سیاست آموزشی در ایران با لنز حکومت مندی | ||
| برنامه ریزی رفاه و توسعه اجتماعی | ||
| مقاله 7، دوره 5، شماره 21، 1393، صفحه 223-284 اصل مقاله (602.39 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjsd.2014.1426 | ||
| نویسنده | ||
| کرم حبیب پور گتابی | ||
| دکتری جامعه شناسی توسعه دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| مقاله حاضر به بررسی جامعهشناسانة سیاست آموزشی در ایران با دستگاه مفهومی «حکومتمندی» و براساس چارچوب «تحلیل حکومت» میشل دین، در سه بُعد عقلانیتها / گفتمانها، تکنولوژیها و سوژههای حکومت میپردازد. پارادایم روششناسیِ مورد استفاده، ترکیبی است از دو روش «تحلیل گفتمان» و «تبارشناسی». جامعه آماری تحقیق را، متون سیاست آموزشی مندرج در قوانین برنامه توسعه در دو دوره پیش و بعد از انقلاب اسلامی ایران تشکیل میدهند. یافتهها نشان داد که حکومتمندی حاکم بر سیاست آموزشی در ایران، حکومتمندی نومحافظهکار است که با ایدههای مسلطی همچون بازگشت به گذشته، حفظ و تثبیت نظم، توجه به ارزشها، هژمونی دولت و تمرکزگرایی مشخص میشود. سیاستهای آموزشی ایران، از طریق ترکیبی از تکنولوژیهای سلطه / قدرت (حکومت بر دیگران) و خود (حکومت بر خود) اتفاق میافتند. همچنین، سوبژکتیویتههای سیاست آموزشی در برنامههای توسعه پیش و بعد از انقلاب، شکل متفاوتی داشتهاند. بهطوریکه در برنامههای پیش از انقلاب، مهمترین ویژگی سوژهها عمدتاً شامل فنیگرایی، حرفهایگریی، اشتغالزایی و کارآفرینی است، اما در زمان بعد از انقلاب، وجه اخلاقی سوژهها، در کنار وجه حرفهای، غالب گشت. دلالت نتایج بر آن است که هدف غایی سیاست آموزشی در ایران، هدایت رفتار سوژهها وفقِ ارزشهای غایی حکومتمندی نومحافظهکار است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سیاست آموزشی؛ حکومت مندی؛ برنامه های توسعه؛ اشتغال زایی؛ ایران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,297 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,707 |
||