دوگانه انقلابیگری و دولت سازی در جمهوری اسلامی؛ با تأکید بر دولتهای نهم و دهم | ||
| دولت پژوهی | ||
| مقاله 10، دوره 8، شماره 32، زمستان 1401، صفحه 293-322 اصل مقاله (629.55 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/tssq.2023.62066.1123 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا نصیری حامد* 1؛ سارویه مذهبی2 | ||
| 1استادیار علوم سیاسی دانشگاه تبریز، تبریز، ایران | ||
| 2دکتری علوم سیاسی گرایش اندیشه سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| انقلاب، رویدادی است توأم با تغییرات بنیادین و معمولاً خشونتآمیز که روند جاری امور را بر هم زده و درصدد درانداختن طرحی نو و تأسیس نظامی جدید برمیآید. از تبعات انقلابها، نفی ساختارهای سیاسی موجود است و انقلابیون پس از فرونشستن شور و حال انقلابی معمولاً نهادهای مطلوب خویش را تأسیس میکنند. بااینحال، تقابل ایدئولوژی انقلابی با ساختار اداری و اجرایی برآمده از انقلاب، جزو مسائل چالشبرانگیز انقلابیون است. مدعای نوشتار حاضر آن است که فراتر از تعارضها و اختلافات موردی و خاص، ریشه این قضیه در مسئله «دولتسازی» است. درواقع انقلابیون به سبب حساسیت به ارزشهای انقلاب، از پذیرش ماهیت دولت و اقتضائات ناگزیر آن ازجمله تمرکز قدرت اجرایی در اختیار دولت و نیز اصالت داشتن منطق مصلحت عمومی در آن ابا دارند و ازاینرو اغلب نگرشی تقلیل گرایانه به دولت دارند که سبب میشود حتی دولتهای انقلابی هم در این وضعیت بغرنج بهتدریج بخش مهمی از مشروعیت و مقبولیت خود را از دست بدهند. بدین منظور و برای آنکه اهمیت این قضیه بهمثابه امری ساختاری و نهفقط شخص و دولتی خاص نشان داده شود، بر دو دولت «محمود احمدینژاد» تمرکز میگردد؛ چراکه گفتمان این دولت و حامیان آن حداقل در بدو روی کار آمدن آن، دولتی انقلابی تصویر میشد اما مشکل مذکور در خصوص ناسازگاری انقلابی گری و منطق عملکرد در قالب دولت در این دولتها نیز خود را به شکل ملموسی نشان داد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دولتسازی؛ مصلحت دولت؛ انقلابیون؛ اصولگرایان؛ عملگرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 861 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 598 |
||