بررسی پیامدهای سیاستهای توزیعی و بازتوزیعی جمهوری اسلامی ایران بر اساس مدل آلموند- پاول و رابرت مرتن | ||
| پژوهش های راهبردی سیاست | ||
| مقاله 2، دوره 12، شماره 47 - شماره پیاپی 77، زمستان 1402، صفحه 39-72 اصل مقاله (1.29 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qpss.2023.71676.3165 | ||
| نویسندگان | ||
| جلیل دارا1؛ جواد علائی* 2 | ||
| 1دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 2دانش آموخته دکتری علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| توزیع و بازتوزیع بهعنوان یکی از کارویژههای نظام سیاسی که با هدف رفع نابرابری و کاهش شکافهای اقتصادی - اجتماعی انجام میشود در نگرش سیستمی دارای اهمیت ویژهای است چراکه موفقیت یا عدم موفقیت میتواند در افزایش یا کاهش حمایت جامعه از نظام سیاسی موثر باشد. بعد از انقلاب، جمهوری اسلامی سعی کرد با هدف تحقق عدالت با تدوین و اجرای سیاستهای توزیعی و بازتوزیعی، میزان شکاف طبقاتی و نابرابری را در سطوح مختلف جامعه کاهش دهد. در این مقاله از روش تحلیلی توصیفی با رویکرد اسنادی و چهارچوب نظری ترکیبی از آرای آلموند و پاول و مرتن بهره گرفته میشود. پرسش مقاله این است که سیاستهای توزیعی و بازتوزیعی بعد از انقلاب تا چه اندازه موفق بوده و چه تاثیری بر کنش سیاسی افراد داشته است؟ یافتهها نشان میدهد با وجود تدوین و اجرای سیاستها در حوزههای مختلف، هم بر اساس آمار و هم ادراک افراد از وضعیت اقتصادی، نتایج مطلوبی در این حوزه بدست نیامده است و این ناکارآمدی به بیتفاوتی سیاسی و کاهش میزان تمایل افراد به مشارکت سیاسی در ابعاد مختلف منجر شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توزیع؛ بازتوزیع؛ جمهوری اسلامی؛ ایران؛ مشارکت؛ بیتفاوتی سیاسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 23,174 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,019 |
||