حکمرانی و ساختار؛ تأملی نظری بر ساختار حقوق اساسی در ایران | ||
| دولت پژوهی | ||
| مقاله 2، دوره 9، شماره 36، زمستان 1402، صفحه 25-60 اصل مقاله (1.02 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/tssq.2024.78902.1506 | ||
| نویسنده | ||
| کیومرث اشتریان* | ||
| دانشیار سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| تحلیل ساختار حقوق اساسی در جمهوری اسلامی ایران میتواند به بازتعریف نظام حکمرانی و ظرفیتهای اصلاح قانون اساسی منجر شود. این مقاله با رویکردی نهادی- هنجاری در پی نشان دادن ظرفیتهای نظری نهضت قانون اساسی از سویی و ظرفیتهای منطقهالفراغ از سوی دیگر برای بازبینی قانون اساسی جمهوری اسلامی است. این دو سرچشمه نظری میتوانند با تفکیک مقبولیت و کارآمدی اجرایی از مشروعیت نظام، به افزایش دامنه اختیارات عمومی و به احیای قدرت نهاد دولت و مجلس منجر شوند. در حکمرانی ایرانی، مخدوش شدگی تقسیمکار ملی به شکل «ملوکالطوایفی دیوانی» در همهجا دامن گسترد شده و تمایز ساختاری فزاینده فضاهای اجتماعی که منجر به این تفکیک منطقی دین از برخی حوزههای سیاستی میشود، نادیده گرفتهشده است. این در حالی است که مفهوم منطقهالفراغ، جهتگیریهایی کلی به سیاستهای عمومی میدهد که میتواند اختیارات و وظایف را به مردم و دولت و مجلس بازگرداند بدون آنکه پای مشروعیت نظام سیاسی را به میان کشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قانون اساسی؛ منطقهالفراغ؛ یگانگی دین و سیاست؛ سیاستگذاری عمومی؛ مشروعیت؛ نظریه کشف | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,456 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 808 |
||