ارسطو و نظریۀ عدمیانگاری شر | ||
| حکمت و فلسفه | ||
| مقاله 9، دوره 20، شماره 77، بهار 1403، صفحه 211-232 اصل مقاله (665.4 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/wph.2024.75980.2194 | ||
| نویسندگان | ||
| علی نیک زاد* 1؛ قاسم پورحسن2 | ||
| 1دانشجوی دکتری فلسفة دین، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 2دانشیار فلسفة دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| طبق نظریۀ عدمیانگاری شر، شر فقدان امری است که شیء برحسب نوع خود باید بهطور طبیعی از آن برخوردار باشد. این تعریف از فقدان متعلق به ارسطو است، اما خود ارسطو شر را هرگز بهطور صریح با فقدان یکسان نشمرده است. ارسطو در کتاب مقولات بهروشنی عنوان کرده که شر متضاد با خیر است. این در حالی است که طبق نظریۀ عدمیانگاری شر، خیر و شر رابطۀ عدم و ملکه دارند و شر فقدان خیر است. از سوی دیگر، به نظر میرسد که قطعاتی از کتاب مابعدالطبیعۀ ارسطو نظریۀ عدمیانگاری شر را تأیید میکنند. در این مقاله، به شواهد موافق و مخالف برای عدمیانگاری شر در ارسطو پرداخته خواهد شد. استدلال میشود که (1) به قطعات مؤید عدمیانگاری شر در مابعدالطبیعه، باید در پرتوی رابطۀ پیچیدۀ تقابل تضاد با تقابل عدم و ملکه در ارسطو نگاه کرد، و (2) مؤیدات رهیافت وجودی ارسطو به شر محدود به کتاب مقولات نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| برهان معرفتی؛ معرفت پدیداری؛ دوگانهانگاری؛ فیزیکالیسم؛ فلسفه ذهن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 873 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 498 |
||