اثربخشی تعاملی هوش معنوی و آموزش مهارتهای زندگی بر سلامت روانی دانشجویان | ||
| مطالعات روانشناسی بالینی | ||
| مقاله 2، دوره 1، شماره 1، 1389، صفحه 15-42 اصل مقاله (269.59 K) | ||
| نویسندگان | ||
| کورش گودرزی* 1؛ دکتر فرامرز سهرابی2؛ دکتر نورعلی فرخی3؛ دکتر فرهاد جمهری4 | ||
| 1. نویسنده مسئول، دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، این مقاله برگرفته شده از پایان نامه دکتری نویسنده مسئول و با راهنمایی و مشاوره بقیه نویسندگان تهیه شده است | ||
| 2. دانشیار دانشگاه علامه طباطبایی تهران. | ||
| 3استادیار دانشگاه علامه طباطبایی تهران. | ||
| 4استادیار دانشگاه علامه طباطبایی تهران | ||
| چکیده | ||
| اثربخشی تعاملی هوش معنوی و آموزش مهارتهای زندگی بر سلامت روانی دانشجویان در پژوهشی از نوع طرحهای جایگزینی تصادفی بلوکی بررسی شد. ابتدا، نمونهای به تعداد 166 دانشجوی پسر و دختر از بین11370 نفر از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد، پرسشنامههای هوش معنوی (ناصری و سهرابی، 1386)، سنجش نشانههای مرضی (دروگاتیس و همکاران، 1975)، را در پیشآزمون تکمیل کردند. سپس بر اساس نمرههای پرسشنامه هوش معنوی (بالا یا پایینتر از میانگین نمرهها) به چهار گروه تقسیم شدند. دو گروه آزمایشی، یکی با هوش معنوی بالا و دیگری با هوش معنوی پایین و دو گروه کنترل، یکی با هوش معنوی بالا و دیگری با هوش معنوی پایین. گروههای آزمایشی، در 16 جلسه 3 ساعته از آموزش مهارتهای زندگی مبتنی بر الگوی آموزشی سازمان جهانی بهداشت (1999)، در خلال 8 هفته شرکت کردند و در پایان آموزش، برای بار دوم پرسشنامه سنجش نشانههای مرضی را در پس آزمون کامل نمودند. سرانجام بعد از گذشت چهار ماه جهت بررسی ثبات یا تغییرات ایجاد شده در نتایج، در یک مطالعه پیگیرانه، مجددا پرسشنامه سنجش نشانههای مرضی اجرا شد. نتایج آزمون آماری «t » نشان داد که هوش معنوی و آموزش مهارتهای زندگی، هر یک به طور جداگانه تاثیر معنیداری بر سلامت روانی دانشجویان داشته، اما در تعامل با هم تاثیر معنیداری بر سلامت روانی دانشجویان نمیگذارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هوش معنوی؛ آموزش مهارتهای زندگی؛ سلامت روانی؛ دانشجویان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,051 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,462 |
||