نسل جدید موافقتنامه های بین المللی؛ برجام | ||
| پژوهش حقوق عمومی | ||
| مقاله 7، دوره 19، شماره 58، بهار 1397، صفحه 165-192 اصل مقاله (538.53 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjpl.2017.18080.1435 | ||
| نویسندگان | ||
| مجتبی نظیف1؛ علیرضا ظاهری2 | ||
| 1مربی | ||
| 2استادیار حقوق بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی ،واحد تهران مرکز (نویسندهمسئول) | ||
| چکیده | ||
| چکیده در بررسی برجام از منظر بینالمللی، طرح این پرسش که آیا برجام معاهده است یا موافقتنامهای سیاسی، سوالی غیر دقیق و گمراهکننده است. چرا که چنین رویکردی بازخورد نگاه طبقهبندی محور نظامهای داخلی به موافقتنامههای بینالمللی است. لذا آغاز بررسی مقاله حاضر، چگونگی و نحوه تنظیم متغیرهای یک توافق بینالمللی برای حصول آثار و نتایج مدنظر مذاکرهکنندگان آن است. به دلیل استفاده تنظیمکنندگان برجام از مجموعهای از متغیرهای مدلسازیشده ویژه، این توافق در شأن بینالمللی خود از حیث شکل، اجرا، مکانیسم حل و فصل و شروط خروج، به مراتب اجرائیتر و قویتر از یک معاهده تنظیم شده است و از حیث محتوا نیز، از سازمانی جهت اجرای بلندمدت تعهدات خود برخوردار است و اگرچه در حال حاضر درخصوص قابلیت رسیدگی قضایی برجام نمیتوان اظهار نظر قطعی به عمل آورد، با این وجود رویه قضایی بینالمللی مؤید وجود قابلیت قضایی برجام است. لذا بنظر میرسد مدل انعقاد موافقتنامههای بینالمللی از جمله برجام در حال تحول از مدلهای قدیمی به سمت اشکال جدیدتری هستند که تمرکز و ثقل آنها بر جنبههای اجرائی و کارآمدی آنها است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| "برجام"؛ "موافقتنامه بین المللی"؛ "کارآمدی"؛ "مکانیسم اجراء"؛ "پایبندی" | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,053 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,153 |
||