حق فراموش شدن در ترازو: نیاز ناشی از فضای مجازی یا تهدیدی برای آزادی بیان!؟ | ||
| پژوهش حقوق عمومی | ||
| مقاله 5، دوره 19، شماره 58، بهار 1397، صفحه 113-135 اصل مقاله (539.09 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/qjpl.2018.15394.1361 | ||
| نویسندگان | ||
| سید محمد هادی قبولی درافشان* 1؛ مصطفی بختیاروند2؛ اکرم آقامحمدی3 | ||
| 1عضو هیأت علمی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2عضو هیأت علمی دانشگاه قم | ||
| 3دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشگاه قم | ||
| چکیده | ||
| حق فراموش شدن، مفهوم نسبتاً جدیدی است که در اتحادیه اروپایی و ایالات متحده آمریکا مطرح شده است. این حق به اشخاص امکان درخواست حذف اطلاعات و دادههایی را میدهد که با رضایت آنها یا توسط اشخاص ثالث بر روی صفحههای اینترنت منتشر شده است؛ در نتیجه اِعمال این حق، دیگران نمیتوانند آنها را از طریق نتایج موتورهای جست و جو مورد ردیابی قرار دهند و با گذشت زمان مورد برچسبهای مختلف اجتماعی قرار نمی گیرند. حق فراموش شدن حق مطلقی نیست و باید در تعامل با سایر حقوق مثل حق آزادی بیان و آزادیهای رسانهای در نظر گرفته شود. بنابراین با توجه به اوضاع و احوال خاص هر پرونده باید مشخص شود که آیا تقاضای حذف اطلاعات، موجه است یا خیر. جستار حاضر به روش تحلیلی-توصیفی، موضوع را در نظامهای حقوقی اتحادیه اروپایی، ایالات متحده آمریکا، فقه امامیه و حقوق ایران بررسی کرده و در نهایت به این نتیجه رسیده است که در ایران، چنین حقی به طور صریح وجود ندارد و شناسایی قانونی این حق ضروری به نظر میرسد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| : حق فراموش شدن؛ حریم خصوصی؛ آزادی بیان؛ کرامت انسانی؛ قاعده لاضرر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,004 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,501 |
||