منفیت و نقدِ سنّت با تکیه بر سنّت عرفانی | ||
| حکمت و فلسفه | ||
| مقاله 7، دوره 15، شماره 57، بهار 1398، صفحه 165-194 اصل مقاله (844.01 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/wph.2019.31992.1558 | ||
| نویسندگان | ||
| منیره طلیعه بخش1؛ غلامحسین غلامحسین زاده* 1؛ علیرضا نیکویی2؛ مهدی معین زاده3 | ||
| 1دانشگاه تربیت مدرس | ||
| 2دانشگاه گیلان | ||
| 3پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی | ||
| چکیده | ||
| نحوهای که امروزه از سنت پرسش میشود و در آن اندیشه میرود، بیبنیاد (groundless) است. بیبنیادی شاخصۀ دوگانۀ سنت یا تجدد است. در حالی که بنیاد اصیل، بهواسطۀ تجربۀ دقیقۀ «نفی» بنیادی مغاکی/ عدمی است. رویکردهای بیبنیادی چون «هرمنوتیک رمانتیک، تاریخگری، بنیادگرایی و سنتگرایی» سنت را امری سپریشده فهم میکند در حالی که «هرمنوتیک فلسفی، تاریخمندی و سنتمندی» سنت را گذشته حاضر در اکنون میدانند. این رویکردها مستلزم قائل شدن به بنیاد و سرآغاز مغاکی/ عدمی و محدث، فهم زمان بهمثابۀ تکرار گذشته در حال و وجود بهمثابۀ وجودِ پیشِدست و در نتیجه مبتنی بر وقت، نقد و احضار هستند. در سنت اسلامی نخستین جرقههای این مواجهه اصیل را میتوان در نقد حقیقتِ آفاقی و سنتِ فرادست و تأکید بر کشف و شهود از سوی جریان تصوف و عرفان ردیابی کرد. عارفان حقیقت رویکرد خویش به سنت را «نقد» میدانستند که امری مقدم بر ارزیابی است و به فراخوانی وجودی حاضر اشاره دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سنّت؛ عرفان؛ منفیت؛ نقد؛ عدم | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,358 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 674 |
||