رابطه تغییر در اظهارنظر حسابرسی با تأخیر درگزارشگری مالی | ||
| مطالعات تجربی حسابداری مالی | ||
| مقاله 6، دوره 11، شماره 41، 1392، صفحه 131-156 اصل مقاله (3.59 M) | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا حاجیها1؛ مجتبی فتحی مقدم بادی2 | ||
| 1دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شرق | ||
| 2کارشناس ارشد دانشگاه آزاد واحد علوم تحقیقات | ||
| چکیده | ||
| به موقع بودن یکی از مهم ترین ویژگی های کیفی اطلاعات مالی محسوب می شود. به موقع بودن به این مفهوم است که اطلاعات باید در کوتاه ترین زمان و به سریع ترین شکل ممکن در دسترس استفاده کنندگان قرار گیرد. هر چه فاصله زمانی بین پایان سال مالی و تاریخ گزارشگری مالی کوتاه تر باشد، سودمندی حاصل از صورت های مالی حسابرسی شده سالانه واحدهای تجاری افزایش می یابد. هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین تغییر )بهبود یا پیشرفت( در اظهارنظر حسابرسی با تأخیر در گزارشگری مالی است. روش پژوهش از نوع همبستگی بوده و از روش های رگرسیون برای تجزیه وتحلیل داده ها استفاده شده است. جامعه آماری شامل 561 شرکت از شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی سالهای 5131 الی 5135 است. نتایج حاصل از آزمون های آماری انجام شده بر روی فرضیه های پژوهش نشان می دهد که تغییر )بهبود یا پیشرفت( در اظهارنظر حسابرسی با تأخیر در گزارشگری مالی رابطه معنی داری دارد و در حالی که متغیرهای کنترلی پژوهش شامل هزینه دعاوی حقوقی، تغییر حسابرس، تجدیدنظر یا تدوین استانداردهای حسابرسی، تصدی همزمان ریاست هیئت مدیره توسط مدیرعامل و اهرم مالی با تأخیر در گزارشگری مالی رابطه معنی داری | ||
| کلیدواژهها | ||
| به موقع بودن؛ تأخیر در گزارشگری مالی؛ بهبود یا پیشرفت در اظهارنظر حسابرسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,223 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,610 |
||