بازتعریف شاخصهای مکانی ارتقاء دهندۀ پایداری اجتماعی با رویکرد راهبرد بازآفرینی شهری در بافت تاریخی شهر سنندج | ||
| فصلنامه برنامه ریزی توسعه شهری و منطقه ای | ||
| مقاله 6، دوره 4، شماره 9، تابستان 1398، صفحه 147-179 اصل مقاله (825.73 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/urdp.2021.53302.1223 | ||
| نویسندگان | ||
| ژیلا سجادی* 1؛ روناک اردلانی2؛ رضوان ماندگار3؛ عین الله جمالی حاجی حسن سفلی4؛ کمال رسولی5 | ||
| 1دانشیار جغرافیای انسانی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران | ||
| 2کارشناسی ارشد شهرسازی دانشگاه یزد | ||
| 3کارشناسی مهندسی شهرسازی، دانشگاه پیام نور بوشهر، بوشهر، ایران | ||
| 4دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاداسلامی، واحد تبریز | ||
| 5کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| وسعت بافتهای تاریخی و فرسوده در ایران و کمتوجهی به لایههای اجتماعی در تشخیص اینگونه بافتها، لزوم پرداختن به حوزههای اجتماعی و مکان را روشن میسازد. رویکرد اخیر، «بازآفرینی شهری» است که دید جامعی به بافتهای تاریخی و حفاظت آن دارد. هدف این پژوهش بازتعریف شاخصهای مکانی ارتقاء دهندۀ پایداری اجتماعی با رویکرد بازآفرینی شهری در بافت تاریخی شهر سنندج میباشد. روش تحقیق بهصورت توصیفی - تحلیلی و نوع آن کاربردی میباشد. نمونهگیری بهصورت تصادفی بوده و با فرمول کوکران، 400 نفر برای پرسشگری انتخاب شدند. دادههای بدست آمده از طریق نرمافزارهای SPSS و AMOS تجزیهوتحلیل شدند. نتایج نشان داد که شاخصهای تنوع فعالیتی، تراکم و فشردگی، طراحی منظر محله به ترتیب با ارزش عددی «0.854، 0.748، 0.871» بیشترین تأثیر را بر ابعاد فعالیتپذیری، انسجام فضایی – کالبدی و عدالتمندی دارند. همچنین شاخصهای مربوط به «هویتمندی» با میانگین عددی 0.730 و شاخصهای مربوط به «عدالتمندی» با میانگین عددی 0.691 بیشترین تأثیر را بر پایداری اجتماعی بافت ناکارآمد مرکزی شهر سنندج دارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شاخصهای مکانی؛ پایداری اجتماعی؛ بازآفرینی شهری پایدار؛ بافت تاریخی شهر سنندج | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,330 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,460 |
||