تحلیل گفتمان خنده در آیات و روایات | ||
| سراج منیر | ||
| مقاله 2، دوره 11، شماره 40، پاییز 1399، صفحه 33-67 اصل مقاله (1.5 M) | ||
| نوع مقاله: علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22054/ajsm.2022.62131.1718 | ||
| نویسندگان | ||
| عباس اشرفی* 1؛ راحله حیدری2 | ||
| 1دانشیار علوم قرآن و حدیث، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 2کارشناسیارشد علوم قرآن و حدیث، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| خنده بهعنوان یکی از نیازهای روحی و روانی انسان در جنبههای مختلف زندگی وی ایفای نقش میکند بااینحال این سؤال پیش میآید که آیا در اسلام به خندیدن پرداختهشده یا بر اساس دیدگاه برخی که اسلام را دین گریه میدانند به خنده پرداخته نشده است؟ برای پاسخ به این پرسش که خنده در آیات و روایات چگونه تبیین شده است؟ از روشهای معناشناسی تاریخی و توصیفی و سپس تحلیل کمی و کیفی و تحلیل گفتمان استفادهشده است این پژوهش در حوزه معناشناسی تاریخی نشان میدهد که کلمه ضحک در قبل از اسلام گستردگی معنایی داشته است که معنای خندیدن، تعجب کردن و مسخره کردن را شامل میشده و ازنظر معناشناسی توصیفی نیز واژه ضحک و واژههای مرتبط با آن با بهکارگیری قاعده سیاق هسته معنایی خنده و ارتباط نظاممند مؤلفههای آن نشان میدهد که ضحک با توجه به همنشینهایش دارای معانی متفاوتی میباشد که برخی ممدوح مانند شادی و خنده در بهشت و برخی مذموم مانند مسخره کردن است؛ و نیز این پژوهش نشان داده است که اصل خنده ذاتاً مذموم و نکوهیده نیست ولی خنده را به شرایط و زمان و مکان مناسب محدود کرده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خنده؛ معناشناسی؛ آیات؛ روایات؛ تحلیل گفتمان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 625 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 650 |
||