چگونگی شکل گیری معنا در سوره نازعات از منظر نظریه ساختارگرا

قرآن کریم.

ابن عاشور، محمدطاهر. (1420ق). تفسیر التحریر و التنویر المعروف بتفسیر ابن عاشور. بیروت: مؤسسه التاریخ العربی.

ابن عربی، محمد بن علی. (1422ق). تفسیر ابن عربی (تاویلات عبدالرزاق). مترجم: رباب، سمیر مصطفی، بیروت: دار احیاء التراث العربی.

ابن فارس، احمد بن فارس. (1404ق). معجم مقاییس­اللغه. مصحح: هارون، عبدالسلام محمد، قم: مکتب الاعلام الاسلامی

ابن منظور، محمد بن مکرم. (1414ق). لسان­العرب. بیروت: دارصادر.

حسینی همدانی، محمد. (1404ق). انوار درخشان در تفسیر قرآن. محقق: بهبودی، محمد باقر. تهران: لطفی.

راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (1412ق). مفردات الفاظ القرآن. بیروت: دارالقلم.

زمخشری، محمود بن عمر. (1407ق). الکشّاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوه التأویل. مصحح: حسین احمد، مصطفی. لبنان: دار الکتاب العربی.

شرتونی، رشید. (1368ش). مبادئ العربیه. قم: مؤسسة المطبوعات دارالعلم.

طباطبایی، محمد حسین. (1390ق). المیزان فی تفسیر القرآن. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.

طبرسی، فضل بن حسن. (بی­تا). ترجمه تفسیر مجمع­البیان. مترجم: نوری همدانی، حسین. تهران: فراهانی.

عباس، حسن. (1998م). خصائص الحروف العربیه و معانیها. دمشق: منشورات اتحاد الکتاب العرب.

فقهی­زاده، عبدالهادی. (1374ش). پژوهشی در نظم قرآن. قم: انتشارات جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران. Noorlib.ir

فضل الله، محمدحسین. (1419ق). من وحی القرآن. بیروت: دارالملاک.

فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی. (1415ق). تفسیرالصافی. تهران: مکتبة الصدر.

قرشی، علی اکبر. (1371ش). قاموس قرآن. تهران: دار الکتب الاسلامیه.

قصّاب، ولید ابراهیم. (2009م). مناهج النقد الادبیّ الحدیث. دمشق: دارالفکر.

قطب، سید. 1425ق). فی ظلال­القرآن. بیروت: دار الشروق.

مکارم شیرازی، ناصر. (1371ش). تفسیر نمونه. تهران: دار الکتب الاسلامیه.

میبدی، احمد بن محمد. (1371ش). کشف الاسرار و عدة الابرار (معروف به تفسیر خواجه عبدالله انصاری). به اهتمام: حکمت، علی اصغر. تهران: امیر کبیر

نحاس، احمد بن محمد. (1421ق). اعراب القرآن (نحاس). بیروت: دار الکتب العلمیة منشورات محمدعلی بیضون.

مقالات و پایان نامه­ها

انصاری، نرگس و شمس الدینی، اعظم. (1396ش). «تحلیل ساختاری سوره حاقه». پژوهشنامۀ تفسیر و زبان قرآن. سال 96. ش 10. صص 178-161.

جلیلی، زهرا و نامداری، ابراهیم. (1402ش). «تأملی بر تحلیل ساختارگرایانه سوره انشقاق بر اساس نظریه دوسوسور». پژوهش­های زبانشناختی قرآن. سال 12. ش اول. صص 54-41.

جیگاره مینا و صادقی زهرا. (1395ش). «بررسی و تحلیل سوره انفطار با تکیه بر نظریه ساختارگرایی». پژوهشنامۀ نقد ادب عربی. سال 95. شماره 13. صص 74-50.

حرّی، ابوالفضل. (1391ش). «مناسبات درونی و بیناآیه­ای در سه سورۀ سوگنددار قرآن نازعات، مرسلات، ذاریات». فصلنامۀ تخصصی تفسیر، علوم قرآن و حدیث. سال 4. شماره 13. صص 64-34.

خورشا، صادق؛ مرادی، محمدهادی؛ حاج مؤمن، حسام. (1395ش). «ساختار شکل گیری معنا در سوره کافرون به مثابه اثری ادبی از دیدگاه نظریه ساختارگرایی». پژوهش­های ترجمه در زبان و ادبیات عربی. سال 95. شماره 15. صص 134-111.

رسا، فاطمه. (1393ش). «سبک شناسی سور مسبحات قرآن کریم». دانشکدۀ ادبیات. دانشگاه یزد. سال 1393.

مؤمن نژاد، ابوالحسن و سازجینی، مرتضی و موسوی، سید محمد. (1396ش). «سبک­شناسی سوره نازعات». پژوهش­های ادبی- قرآنی. سال پنجم. شماره 4. صص 47-26.

میرزارسولی، فرزانه و قهرمان ایزدی، شهین و علایی رحمانی، فاطمه. (1399ش). «بررسی تناسبات